DAG 21, 22, 23 & 24: Dhading

Via onze lokale promotor kregen we de kans om een school te bezoeken op het platteland. Dhading is een uiterst mooie plaats maar ook zeer primitief. Op de school was er zelfs geen drinkbaar water voor de kinderen. We verbleven bij het gezin van de principaal. De dochter, Durga nam ons mee naar de mooiste plaatsen. Van de groententuin tot de boerderij en de hoogste toppen van Dhading. Ze wou ons alles laten zien! Al konden we niet altijd communiceren toch hebben we heel wat gelachen en werden we ontvangen met open armen. We werden echt verwend, zelfs ’s nachts hadden we onze eigen bodyguard. De hond, Tommy hield namelijk de wacht. Geen rat of gigantische spin kwam in onze buurt. Al hadden we door alle geluiden rondom ons toch wat slapeloze nachten..

Na de zonsopgang, de onmisbare Dal Bhat en een ochtendwandeling van drie uur werden we rondgeleid op de school. We waren meteen verrast door de hoeveelheid studenten ten opzichte van het aantal leerkrachten (ongeveer 50 leerlingen per leerkracht). De school zelf bestond uit een gigantisch gebouw met weinig tot geen voorzieningen en een grote speelkoer. Zelf hebben we onder andere een computerles meegevolgd. Die was enkel theoretisch wegens gebrek aan computers. Het was opvallend hoe gedisciplineerd de kinderen waren, al is dit waarschijnlijk wel nodig gezien het aantal.. We vonden het wel jammer dat er weinig interactie was tijdens de lessen. De leerkracht kauwt nagenoeg alles voor, maar toch is er de wil om te groeien. Ze zijn dan ook heel dankbaar als een vrijwilliger langskomt en hen nieuwe manieren aanleert.

Dat viel ook op tijdens onze workshop, zowel leerlingen als leerkrachten waren uiterst nieuwsgierig naar ons project, maar ook naar onszelf. Tegelijkertijd waren ze ook terughoudend voor het nieuwe. Ze hadden enige aanmoediging nodig van ons uit, iets wat we in andere omgevingen niet moesten doen. Het arme gebied had daar duidelijk een invloed op. Eenmaal kinderen over de streep werden gehaald bloeiden ze open en werden ze heel enthousiast. Ze hadden geen moeite om negatieve ervaringen met ons te delen. We stonden er zelf van versteld hoe open de kinderen waren ten opzichte van ons. Over gevoelens praten blijkt dus geen probleem te zijn, maar in de cultuur wordt het gewoonweg niet gedaan. Dit is nog maar eens een bevestiging dat een uitlaatklep echt een noodzaak is. Ook de kinderen vertelden ons dat ze zich graag meer zouden willen uitdrukken. Uit de interviews blijkt dat ze niet altijd weten hoe ze dit juist moeten doen.