DAG 44: LAATSTE DAG IN NEPAL

Toen was het zover, onze laatste dag in het uiterst mooie Nepal. We voelden letterlijk de bui hangen. Het weer was uiterst slecht. Toch trotseerden we het weer om nog even binnen te springen bij het Children’s Art Museum. We gingen hen namelijk nog een I-Pad bezorgen en een zonnepaneel. Dit hadden ze helemaal niet verwacht dus dit maakte het voor ons nog zo speciaal. Het voelt goed om hen gelukkig te maken en te weten dat je hiermee heel wat andere mensen en kinderen onrechtstreeks gelukkig maakt. Want ook het CAM ging onze workshop in de toekomst verder zetten.

Opnieuw trotseerden we de regenbuien, ditmaal om onze valiezen in te pakken. Jong en vol energie, besloten we om samen met onze vrienden te feesten tot we het vliegtuig moesten halen. Om vier uur s’nachts moesten we namelijk al in het vliegveld zijn. Het werd nog een onvergetelijke avond en voor we het wisten zat ons avontuur er op..

DAG 43: FILMEN BACHELORPROEF

We besloten om nog eens langs te gaan bij Mandala International School. We gingen er nog enkele leerlingen apart filmen zodat we zeker genoeg beeldmateriaal hebben voor onze bachelorproef. We zorgden ervoor dat onze opstelling buiten het oog van de massa was zodat we wat rust hadden. We interviewden enkele kinderen en daar kwamen enkele pakkende getuigenissen naar boven. Af en toe kregen we een krop in onze keel. We spraken ook nog een laatste keer af met onze lokale promoter, Min. Hij had namelijk nog enkele papieren die ondertekend moesten worden. Na eens door de papieren gebladerd te hebben leek hij heel positief over ons project!

DAG 41 & 42: NAGARKOT

Doordat de laatste dagen sneller naderen dan verwacht besloten onze beste vrienden ons te verassen met een brommer ritje naar Nagarkot. Het is gelegen op 2.000 m hoogte en biedt een geweldig uitzicht op een aantal van de hoogste bergtoppen van Nepal. Ons deed het vooral meer stilstaan bij onze geweldige vriendschap met deze jongens! Het meest kosteloze maar toch meest kostbare in de wereld, vriendschap.

DAG 39 & 40: Teach-the-teacher Mandala International School

Onze lokale promotor, Min Bahadur Shahi had voor ons een dag geregeld waarop we ons project konden toelichten aan alle leerkrachten. Het teach-the-teacher onderdeel mocht zeker niet ontbreken. We namen onze tijd om hen alles zo goed mogelijk uit te leggen. Zowel de workshop als de achterliggende gedachte ervan. Het deed ons deugd om alle leerkrachten zo enthousiast te zien. Min had ons ook beloofd om het project/de Ipad in de toekomst te gaan gebruiken. Hij wist ons te vertellen dat hij zag dat de kinderen er echt plezier in beleefden. Toen we iedereen bij elkaar hadden, maakten we van de gelegenheid gebruik om ze ook een zonnepaneel te schenken aan de school. Die hadden we net opgehaald de dag voordien!

DAG 38: Workshop voor Children's Art Museum

Eindelijk was het zover! Een workshop in samenwerking met het Children’s Art Museum. Daar keken we al van in het begin naar uit. We draaiden al enkele dagen mee met de organisatie en stonden telkens versteld van het werk die ze leverden. We waren dan ook heel nieuwsgierig naar hun reactie op onze workshop. Samen met begeleider Nistha waren we uitgenodigd in een school. De kinderen spraken niet zo goed Engels en heel wat van die kinderen leven ook nu nog steeds in tentenkampen. Gelukkig was Nistha dus mee om het een en ander te vertalen. We gaven onze workshop zoals elke andere en ook hier waren de kinderen heel enthousiast. Een van de meisjes vertelde Nistha zelfs dat ze het jammer vond dat ze al moesten stoppen (vrijdag is slechts een halve dag school). Ze had namelijk al heel wat werk gestoken in haar tekening en wou nog niet naar huis. Achteraf wist de begeleidster ons te vertellen dat ze verteld stond van ons werk en ze het heel graag zouden toepassen binnen hun organisatie! Heel leuk om te horen!

DAG 35, 36 & 37: Voorbereiding workshop/zonnepanelen.

 

Na een lange en vooral vermoeiende terugreis van Pokhara namen we even rust. We werkten vooral aan ons project. Binnen enkele dagen geven we namelijk een workshop in samenwerking met het Children’s Art Museum. Via mail bespraken we onze doelstellingen en voorbereidingen. Verder zijn we ook nog even langs geweest bij René Veldt van Stichting Veldwerk Nepal. Via Ellen Minkenberg van The Umbrella Foundation kwamen we in contact met René. Hij zorgde ervoor dat er twee zonnepanelen klaar stonden tegen dat wij in Nepal aankwamen. Deze zullen we op het einde van onze reis verdelen onder diegenen die ze het best kunnen gebruiken. Gelukkig moesten we ze dus niet meenemen vanuit België en tevens steunden we hiermee de lokale economie. Moest er ook ooit een probleem opduiken dan kan dit snel gerepareerd worden in Nepal. Na een hartig ontvangst toonde René ons even een demonstratie en het zag er veelbelovend uit! Binnen enkele dagen komen we ze definitief ophalen. Eerst nog even zien geld af te halen (dit is niet altijd vanzelfsprekend in Nepal!)

DAG 32, 33 & 34: Chitwan National Park

Zaterdagen in Nepal zijn zoals zondagen in België. Daarom besloten we om naar het Chitwan National Park te gaan want dat ligt in dezelfde richting. Voorgangers hadden ons dat ook aangeraden. Vele Nepalezen zijn trots op de fauna en flora van het land en terecht. We deden eenolifantenrit waarin Melanie op een gegeven moment haar bril liet vallen. Niet getreurd, de olifant nam hem graag terug op met zijn slurf. Na een boottocht tussen de krokodillen en het zien van een baby-neushoorn, geven we de Nepalezen 100% gelijk.

De gids nam ons mee tot diep in de jungle, en daar wandelden we dan.. tussen de tijgers, gigantische hagedissen, roofvogels, herten en nog veel meer indrukwekkende dieren. 

Ook al had Chitwan heel wat moois te bieden, door de enorme hitte hadden we af en toe een hangmat nodig en een frisse douche.

DAG 30 & 31: Workshop in sloppenwijken

Na de inspirerende trektocht gingen we langs bij de kinderen in de sloppenwijken. Dit was een heel andere manier van werken aangezien er nu duidelijk een taalbarrière was. Dit hadden we alvast voorzien, onze twee Nepalese vrienden dienden als tolk. Een bijkomende uitdaging was ook dat we de kinderen moesten uitnodigen om onze workshop bij te wonen. Ze zaten namelijk niet in een klasje te wachten op ons. Door ons ergens op te stellen en de workshop alvast te beginnen met onze vrienden hadden we meteen wat nieuwsgierige oogjes. Die nieuwsgierigheid werd al snel omgezet in deelname. Voor de kinderen was het een echte openbaring. Voor velen was het dan ook de eerste keer dat ze een Ipad zagen. We hebben beslist om hier geen beelden van online te zetten omdat we niet weten of ouders hiervoor toestemming geven. Voor onszelf was dit ook zeer leerijk om ons project te zien binnen een andere omgeving. Dit liet ons ook meer nadenken over de taalbarrière en hoe we hiervoor een oplossing kunnen bieden. 

DAG 26, 27, 28, 29: Pokhara: Poonhill trektocht

Op naar het mooie Pokhara! Maar liefst zeven uur in een busje waar het snikkend heet is.. Een ontsnapping aan het drukke Kathmandu. Het gaf ons even wat tijd om te ademen.. De eerste dag was vooral het reizen naar, de dagen erna gingen we ons wagen aan een wandeling van drie dagen, de Poonhill trektocht. Die heeft op zich niets te maken met ons project, maar het heeft ons heel wat inspiratie gegeven. Het was enkel wij en de natuur, wij en de stilte, wij en onszelf. Tijd genoeg om over heel wat dingen na te denken. Zowel op persoonlijk als professioneel vlak. Een echte aanrader. Het was dan wel niet altijd even gemakkelijk, but we made it! Ons hoor je nooit meer klagen over enkele trappen.. (of toch wel?)

DAG 21, 22, 23 & 24: Dhading

Via onze lokale promotor kregen we de kans om een school te bezoeken op het platteland. Dhading is een uiterst mooie plaats maar ook zeer primitief. Op de school was er zelfs geen drinkbaar water voor de kinderen. We verbleven bij het gezin van de principaal. De dochter, Durga nam ons mee naar de mooiste plaatsen. Van de groententuin tot de boerderij en de hoogste toppen van Dhading. Ze wou ons alles laten zien! Al konden we niet altijd communiceren toch hebben we heel wat gelachen en werden we ontvangen met open armen. We werden echt verwend, zelfs ’s nachts hadden we onze eigen bodyguard. De hond, Tommy hield namelijk de wacht. Geen rat of gigantische spin kwam in onze buurt. Al hadden we door alle geluiden rondom ons toch wat slapeloze nachten..

Na de zonsopgang, de onmisbare Dal Bhat en een ochtendwandeling van drie uur werden we rondgeleid op de school. We waren meteen verrast door de hoeveelheid studenten ten opzichte van het aantal leerkrachten (ongeveer 50 leerlingen per leerkracht). De school zelf bestond uit een gigantisch gebouw met weinig tot geen voorzieningen en een grote speelkoer. Zelf hebben we onder andere een computerles meegevolgd. Die was enkel theoretisch wegens gebrek aan computers. Het was opvallend hoe gedisciplineerd de kinderen waren, al is dit waarschijnlijk wel nodig gezien het aantal.. We vonden het wel jammer dat er weinig interactie was tijdens de lessen. De leerkracht kauwt nagenoeg alles voor, maar toch is er de wil om te groeien. Ze zijn dan ook heel dankbaar als een vrijwilliger langskomt en hen nieuwe manieren aanleert.

Dat viel ook op tijdens onze workshop, zowel leerlingen als leerkrachten waren uiterst nieuwsgierig naar ons project, maar ook naar onszelf. Tegelijkertijd waren ze ook terughoudend voor het nieuwe. Ze hadden enige aanmoediging nodig van ons uit, iets wat we in andere omgevingen niet moesten doen. Het arme gebied had daar duidelijk een invloed op. Eenmaal kinderen over de streep werden gehaald bloeiden ze open en werden ze heel enthousiast. Ze hadden geen moeite om negatieve ervaringen met ons te delen. We stonden er zelf van versteld hoe open de kinderen waren ten opzichte van ons. Over gevoelens praten blijkt dus geen probleem te zijn, maar in de cultuur wordt het gewoonweg niet gedaan. Dit is nog maar eens een bevestiging dat een uitlaatklep echt een noodzaak is. Ook de kinderen vertelden ons dat ze zich graag meer zouden willen uitdrukken. Uit de interviews blijkt dat ze niet altijd weten hoe ze dit juist moeten doen.

DAG 18, 19 & 20: Thesis & workshop

Deze dagen hebben we vooral gebruikt om onze workshop te verbeteren. We hebben gezien dat de communicatie niet altijd even vlot verloopt door de taalbarriere. Het voorzien van meer voorbeelden leek ons een goed idee zodat de kinderen weten wat van hen verwacht wordt. We hebben enkele stop-motions gemaakt die de verschillende mogelijkheden illustreren. Het opstellen van een duidelijk schema moet er ook voor zorgen dat de kinderen meer inzicht krijgen in de workshop en het verloop ervan. Verder hebben we ook nagedacht over het beeldmateriaal die we zeker moeten hebben terwijl we in Nepal vertoeven. 

De volgende dag gingen we aan de slag in Mandala International School met onze nieuwe methodes. Het ging duidelijk vlotter en de kinderen begrepen wat van hen verwacht werd. Voor we het wisten was de workshop over en gingen de kinderen en ook wij tevreden terug naar huis.

DAG 17: Waterval zonder water

Let’s go for a ride.

Eindelijk een ritje op de brommer! Daar keken we beiden al een tijd naar uit. Ook al lijkt een brommer hier verdacht veel op een fiets van bij ons, toch spreekt die ons veel meer aan dan een taxi of een overvol busje. Het gaf ons echt een gevoel van vrijheid. Dat gevoel werd nog eens versterkt toen we toekwamen op de plaats Jhor tokha. Normaal is daar bij regenseizoen altijd een hele mooie waterval. Dit was dus niet het geval, maar dat maakte het niet minder mooi. We parkeerden de brommers op een berg en na wat geklungel naar beneden kwamen we bij een rots. Het was er heel donker en ongeschikt voor mensen met claustrofobie. We deden onze schoenen uit en gaven het een kans. Het was binnenin énorm klein, we konden er net met vier in. Er stond een beeld van lord Shiva (god van Hinduïsme, Shiva wordt ook beschouwd als de beschermheilige god van yoga en kunst). Echt een onvergetelijk moment.. 

Hierna klungelden we opnieuw, ditmaal naar boven. Het was een voorproefje van onze trektocht naar Pokhara (al was het nu met sandalen, de jongens hadden ons mogen waarschuwen). We gingen terug de brommer op, met de wind in onze haren en het stof in ons gezicht.. 

We kwamen terug aan in Thamel waar we nog een gezellig restaurantje binnen gingen. Een goede afsluiter van de dag, want die was uiteindelijk wel erg vermoeiend, maar tegelijk ook heel inspirerend. 

 

 

DAG 16: Children's Art Museum - refugees

Het Children’s Art Museum mocht vandaag vijftig vluchtingkinderen ontvangen. Het beloofde een drukke dag te worden! Eerst was het niet zeker of er foto’s/video’s mochten gemaakt worden wegens privacy redenen. Na enig overleg met de ouders mochten we de jongste kinderen in beeld brengen. 

Het was een uitdaging om de workshop voor elk kind boeiend te houden want de leeftijd varieerde van 3 tot maar liefst 18 jaar.

Ze begonnen de workshop met het nadoen van dieren en hun typische eigenschappen. Het bracht de kinderen meteen wat losser en er werd een band gecreeërd. Daarna begonnen we effectief aan de workshop (eigen superheld maken, superheld masker maken,..) Sommige kinderen begonnen na een tijd het speelgoed te verkennen dat aanwezig was in het museum. Al snel werd elk hoekje ingepalmd door rondhangend speelgoed. Maar dit was geen probleem want ook dit bracht de kinderen genot en gaf de andere kinderen ruimte om hun superheld of masker af te werken. Het was dan ook zo een grote groep om in de hand te houden. Het feit dat ook de meeste moeders bij de kinderen bleven zorgde er voor dat de groep nog groter werd, want ook zij kleurden en knutselden maar al te graag mee. Verschillende kinderen vertelden hun verhaal tegen ons, maar soms hadden we het gevoel dat dit ingefluisterd werd door de ouders (zij schreven ook de teksten bij hun tekeningen). De moeders vertelden hun kinderen wat ze moesten teken. Dit ging soms over het feit dat ze geen eten hebben en dringend hulp nodig hebben van Europa.. Wij vragen ons af in hoeverre een kind van vijf jaar zo’n dingen zou maken.. 

Hoe dan ook hadden de kinderen wel heel veel plezier beleefd, ze waren echt opengebloeid tegen het einde van de dag. Dat deed deugd om te zien.

S’avonds gingen we een vriend zijn verjaardag vieren. Het was heel gezellig op het dakterras met uitzicht op het mooie, maar wel verwoeste Kathmandu Durbar Square. Zij vertelden ons dat het voor de aardbeving echt dé uitgaansbuurt was. Helaas vielen hier bijna de meeste slachtoffers waardoor het er nu heel wat rustiger is..

DAG 15: Nepalese trouw

Dankzij de onverwachte lunch van gisteren, hebben we vandaag de kans gekregen om een trouw mee te maken. Als 'fotografen' mochten we mee met een vriend. Natuurlijk nepalees gekleed (wat trouwens ook een heel avontuur was op die te kunnen bemachtigen). De dag begon net zoals een andere, opstaan en douchen, maar kreeg al meteen een andere wending toen we dat kleed/doek moesten zien aan te krijgen. We belden naar de receptie van ons hotel om te vragen of een vrouw ons kon helpen en 2 minuten later stond er al iemand klaar. Toek we beneden kwamen leek het een kleine catwalk, toen iedereen ons stond op te wachten. Na een autoritje in een gouden auto kwamen we aan bij het mannenhuis. Onze vriend Vishma was namelijk de beste vriend van de bruidegom. Een mooie bloemenauto stond al buiten en wat thee en koekjes stonden op ons te wachten. Iedereen was klaar, tijd om naar buiten te gaan waar een heleboel rituelen moesten gebeuren. Eens buitengekomen kreeg iedereen een teeka (rode bol) op zijn of haar hoofd. De rituelen gingen door aan een hele opstelling van vlaggetjes, fruit, wierrook, verbrande dingen, kleurpoeder en nog zo veel meer. De bruidegom kreeg nog wat extra's om aan te doen en dan waren we echt klaar om te vertrekken naar de bruid.

Onderweg naar de plaats werden we aangereden door een brommer. En hele kras op de achterdeur. Ondanks dat het lijkt alsof er geen verkeersregels zijn, stopte de brommer toch. Ze wisselden elkaars nummer uit, trokken wat foto's en we konden terug vertrekken.

Daar waren we dan, nu gingen we de bruid ook ontmoeten. Daar waren we toch wel heel benieuwd naar. Tijdens de verdere rituelen viel ons één ding op, namelijk de bruid zag er helemaal niet gelukkig uit. Dit komt onmdat het voor hun een afscheid is van de familie. Na wat spicy eten en yogurt konden we vertrekken naar ons hotel. Onze vriend had namelijk nog andere plannen en kon het feest niet bijwonen, wel dat van de dag erna. Ja het is hier twee maal feest..

De trouw die we vandaag gezien hebben was een zeer traditionele trouw. Met andere woorden de bruid en de bruidegom kenden elkaar voordien niet. Danzij de ouders hebben ze elkaar 10 minuten gezien en konden ze in die 10 minuten beslissen of ze wilden trouwen of niet. Scheiden is ook niet mogelijk. Het is voor eeuwig en altijd. Daarom dat het ook een heel groot feest is. Heel mooi om te zien, met al die kleuren en rituelen. Onvergeetelijk.

DAG 13 & 14: Workshop in Mandala International School

DAG14_1.png

Vandaag was het zover, voor de eerste keer onze workshop in Mandala International School. Nadat we aangekomen waren op school mochten we kiezen in welk klasje we onze workshop wilden geven. We besloten om te beginnen met het kleinste klasje, dat ook vlot engels kon praten. Dit was de leeftijd van 12 jaar. De les begon gewoon zoals anders (met een gebed) zodat wij de tijd hadden om alles op te zetten. Na 10 minuutjes kon het eindelijk beginnen.

Onzelf voorstellen mocht natuurlijk niet ontbreken. Dit deden we via een stop motion-video die we al hadden gemaakt. Zo konden de kinderen meteen zien wat we doen en wat we kunnen. Iedereen was onder de indruk. Daarna volgde enkele vragen van ons of ze graag wel eens een foto of video maken? En hoe? Vrijwel iedereen was enthousiast. We vertelden dat we dit via een bepaald thema gingen uitvoeren namelijk dromen. Zo moest iedereen voor 2 minuten gaan slapen en Dorien was de dromenvanger. Ze vangde eerst een droom van Melanie, die had net een leuke droom gehad. Dan ging ze verder naar de andere kinderen. Met heel de klas concludeerden we dat er verschillende soorten dromen zijn. Leuke, blije, droevige...

Daarna volgde een video waarin soorten emoties werden getoont met een voorbeeld. Nu kon het pas echt beginnen! Iedereen kreeg papier en knutselgerief. Ze moesten 1 element uit een droom halen en dat maken. Nadien werd dit element dan gebruikt binnen onze droomwereld die Melanie en Dorien hadden meegebracht. Dit allemaal samen en enkele Ipads, zorgde voor verschillende stop-motion video’s waarin dromen werkelijkheid werden. Zo werd iemand een dokter, een bloemenmeisje, spiderman en er was zelf eentje die een party animal werd! In onze droomwereld kan alles!

DAG 11 & 12: CAM geeft workshop

Vandaag was de eerste dag dat we bij het Children’s Art Museum gingen om te observeren. Het was interessant om te zien hoe zij met de kinderen omgaan. Jammergenoeg waren er slechts vier meisjes aanwezig. We hadden graag gezien hoe zij omgaan met grotere groepen (maar dat komt nog). Als belangrijkste tip gaven zij vooral mee dat je genoeg afstand moet kunnen houden van de kinderen, anders worden ze oncontroleerbaar. 

Het thema was ‘outerspace’. Het gaf hen meer inzicht in wat er zich allemaal afspeelt buiten hun eigen comfortzone. De kinderen mochten verschillende planeten, kometen,.. maken met eender welk materiaal en werden ook verhaaltjes voorgelezen. Verder maakten ze ook elk een superheld-masker. Ze lieten hun fantasie de vrije loop, net zoals wij, want ook wij maakten ons eigen maskertje! Op het einde mochten iedereen nog even poseren voor het doek vol met planeten en sterren. Met hun masker en cape aan leek het alsof ze een nieuwe planeet gingen veroveren! Voor we het wisten was de dag om en gingen de kinderen, maar ook wij, voldaan naar huis!

DAG 9 & 10: Umbrella Foundation + Thamel

Vandaag zijn we naar The Umbrella Foundation geweest. We hadden een conversatie over onze workshop en of we die daar eventueel kunnen uitvoeren in de toekomst. De verantwoordelijke was niet aanwezig, maar het personeel was alvast erg geïnteresseerd. Jammergenoeg konden zij geen beslissingen maken, dus we zullen nog eens op een ander moment moeten terugkomen. We gingen terug richting Thamel om nog even rond te kijken voor spulletjes die we nodig hadden. In het eerste winkeltje die we binnen gingen was meteen een heel vriendelijke eigenaar die over alles in zijn winkel een verhaal had.. We hadden direct 'een klik'. We besloten om samen wat te drinken én waren erg verbaasd over de man zijn intelligentie, een ware filosoof.

Vol inspiratie gingen we terug naar ons hotel...

DAG 7 & 8: Rafting - Nieuwjaar

Vandaag begon onze dag uiterst vroeg, maar dat hadden we er zeker voor over. Na een heftig busritje van 3 uur kwamen we aan in Trishuli. Vrijwel direct mochten we ons omkleeden en kon de rafting beginnen. Voor de ene al wat vlotter dan de andere (Melanie was een beetje ziek). Maar dat hield haar niet tegen om mee te gaan! Een ritje van 20 km stond ons te wachten. Peddelen maar.. In de helft namen we een stop om van een rots te springen die maar liefst 18 meter hoog was. We zijn even gaan kijken vanboven.. maar hebben dan toch beslist om het maar niet te doen. JA WE HEBBEN ER AL SPIJT VAN. Na de tocht bracht een bus ons terug naar de camping. Daar kregen we een spicy lunch en konden we wat socializen met iedereen. Snel vonden we vriendjes die gitaar konden spelen. Met een biertje, een kampvuur, wat vuurvliegjes en een kip op de BBQ was het alvast een spetterende start van 2073. En zo geschiedde..

 

De volgende dag stonden we op met het mooiste uitzicht en de leukste mensen. We vertrokken terug richting het drukke Kathmandu. De frisse lucht van Trishuli heeft ons deugd gedaan.

 

DAG 6: Kathmandu Durbar Square

Omdat we vrijwel al onze bezoekjes gedaan hebben besloten we vandaag het Kathmandu Durbar Square te bezoeken. Niet zo ver van ons hotel en op aanraden van onze nieuwe lokale vriend Prashant, moesten we dit toch ook eens zien. Gelukkig kon hij ons hier overal in begeleiden en was/is hij wat onze persoonlijke gids. Eens aangekomen beseften we hoe prachtig alles is, de cultuur, hun geloof, de mensen, de tempels... Maar tegelijkertijd ook hartverscheurend om te zien hoeveel armoede er is, hoe alle gebouwen en tempels verwoest zijn en de vele straathondjes die niet weten waar hun eten te halen of te slapen. 

 

Prashant bracht ons naar een frituur die letterlijk ‘first frituur’ heette. Grappig om te zien was de verschillende Belgische namen in de menu-kaart. Alle snacks waren natuurlijk wel op een Nepalese wijze gemaakt en gefrituurd. Dit kregen we dan in een bordje gemaakt van echte bladeren. Heel gezellig. Deze dag hebben we besloten om iets sneller af te ronden want morgenvroeg moeten we er om 6 uur uit om te gaan raften op nieuwjaar! Jaja, jullie zien het goed.. Het is hier overmorgen het jaar 2073!

 

DAG 5: Monkey Temple

Vandaag gingen we nog meer aapjes zien, de Monkey Temple! We besloten om eerst even een bezoekje te brengen aan het weeshuis van The Umbrella Foundation, want hier gaan we namelijk ook workshops geven. Onderweg kwamen we nog gebedswielen tegen, dat zijn wielen waar je aan kunt draaien met Sanskriet teksten op. Buddhisten geloven dat dit je naar de hemel brengt.

Een Engels meisje toonde ons de weg (had zelf gewerkt voor Paraplu). Het was even wachten op de verantwoordelijke. Eens die aangekomen was vertelde ze ons dat ze onafhankelijk geworden zijn van Paraplu en we dus eigenlijk op de verkeerde plaats waren. We hadden haar toch ons project even uitgelegd en ze was erg geïnteresseerd, want ook zij had een weeshuis. Ze vertelde dat het project nuttig kan zijn voor de kinderen en ze heel graag zou hebben dat we hier nog eens langskomen.

Tijd voor de Monkey Temple. Wow. We werden er even stil van. Impressionant. De aapjes zorgden voor enige entertainment toen ze heel sluw een klein meisje haar ijsje kwamen stelen. We besloten een henne-tattoeage te zetten en daarna even uit te rusten. We kwamen op de goede plaats want de kleine aapjes bleven ons entertainen.

Later gingen we nog even een rock bar binnen. Zonder Prashant hadden we dit waarschijnlijk nooit gevonden. Een uiterst fijne, steile trap in het drukke Thamel leidde ons naar een zeer grote concertzaal!